เมื่อเราใช้อุปกรณ์ PBM ที่มีความเชี่ยวชาญ เราก็คือการใช้ความยาวคลื่นของแสงเฉพาะเพื่อส่งสัญญาณให้เซลล์ในเนื้อเยื่อฟันหยุดการตอบสนองที่ไม่จำเป็น และเริ่มซ่อมแซมตัวเอง มันเป็นเทคโนโลยีที่ยอดเยี่ยมจริงๆ แต่ปัญหาก็คือ เราจะรู้ได้อย่างไรว่ามันได้ผลจริงหรือไม่? นั่นคือจุดที่เทคโนโลยีการวัดอุณหภูมิด้วยแสงอินฟราเรดมาช่วยได้ เราใช้มันเหมือนเป็น “ดวงตา” ของเราเอง การหาจุดที่มีอาการอักเสบ อาการอักเสบจะทำให้อุณหภูมิในบริเวณนั้นสูงขึ้น เมื่อเนื้อเยื่อเหงือกหรือเอ็นถูกกระตุ้น โลหิตจะไหลเข้าไปในบริเวณนั้น ทำให้อุณหภูมิสูงขึ้น และเซ็นเซอร์อินฟราเรดก็สามารถตรวจจับสิ่งนี้ได้ทันที แทนที่จะเดาว่าจุดไหนมีอาการอักเสบมากที่สุด เราก็สามารถวัดอุณหภูมิในบริเวณนั้นได้ โดยการเปรียบเทียบอุณหภูมิของบริเวณที่มีอาการอักเสบกับบริเวณที่มีสุขภาพดี เราก็จะได้ข้อมูลที่ชัดเจน ไม่ต้องเดาอีกต่อไป มันได้ผลจริงหรือไม่? จุดประสงค์หลักของ PBM ก็คือการลดอาการอักเสบลง ดังนั้นหลังจากการรักษา เราก็จะสแกนอีกครั้ง ถ้าอุณหภูมิบนพื้นผิวลดลง เราก็รู้ว่าอาการอักเสบลดลงแล้ว และการไหลเวียนของเลือดก็กลับมาสู่สภาวะปกติ มันเป็นเรื่องที่น่าพอใจมากที่เห็นการเปลี่ยนแปลงนี้บนหน้าจอ แต่ถ้าอุณหภูมิยังไม่เปลี่ยนแปลง เราก็รู้ว่าปริมาณแสงที่ใช้ไม่เพียงพอ หรือแสงไม่สามารถถึงบริเวณที่ต้องการได้ เราก็สามารถปรับเปลี่ยนได้ทันที ส่วนที่ยากก็คือ… มันไม่ใช่วิธีที่สมบูรณ์แบบเสมอไป เซ็นเซอร์เหล่านี้มีความไวสูงมาก ลมจากเครื่องปรับอากาศ หรือแม้แต่ลมหายใจของผู้ป่วยเองก็สามารถส่งผลต่อค่าที่วัดได้ หากอุณหภูมิในห้องเปลี่ยนแปลงไปมา ข้อมูลที่ได้ก็จะไม่แม่นยำ เราไม่สามารถถ่ายรูปเพียงครั้งเดียวแล้วจบได้ เราต้องมีค่าเฉลี่ยที่แม่นยำเพื่อให้ได้ข้อมูลที่ถูกต้อง สุดท้ายแล้ว เซ็นเซอร์เหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่ใช้ในการรักษา แต่เป็นเพียงเครื่องมือสำหรับให้ข้อมูลกลับมาเท่านั้น มันช่วยให้เราสามารถปรับระดับความเข้มของแสงได้ทันที ทำให้กระบวนการรักษามีความแม่นยำมากขึ้น
