Dijital diş hekimliğindeki eksik parça: Kızılötesi ışık Dijital diş hekimliği, “soğuk” işlemlerde oldukça etkilidir. Yani, bir parçayı tarayıp CAD programlarında tasarlayıp daha sonra da o parçayı işleyebilirsiniz. Ancak burada bir sorun var: Parça işlendikten sonra hâlâ “tamamlanmış” sayılmaz. İşlenmiş parça ile hastanın kullanımına uygun hale gelmiş protez arasında bir fark vardır. İşte bu noktada kızılötesi ışık devreye girer. Bunu, tüm süreci bir arada tutan “termal yapıştırıcı” olarak düşünebilirsiniz. Neden UV ışığı yeterli değil? Çoğumuz, sertleştirme işlemleri için UV ışığını kullanmaya alışkınız. Bu yöntem yüzeyler için uygundur; ancak UV ışığı kalın reçineler veya seramiklerin iç kısımlarına nüfuz edemez. Sadece yüzeyi etkiler. Kızılötesi ışık ise farklıdır. Daha uzun dalga boyları kullanarak malzemenin iç kısımlarına nüfuz eder. Burada sadece ısı değil, aynı zamanda ikincil polimerizasyon sürecini tetiklemek ve işleme sırasında oluşan iç stresleri gidermek de önemlidir. Böylece parça sadece dışarıdan sertleşmiş gibi görünmez; gerçekten de sağlam hale gelir. Dengenin sağlanması İşin zor kısmı şudur: Malzemeye doğrudan ısı uygulayamazsınız. Eğer fazla ısı uygularsanız, protezi bozabilir veya kenarlarını zarar verebilirsiniz. Bu yüzden “açma/kapama” özelliğine sahip cihazlar kullanılır. Bu cihazlar hızlı bir şekilde enerji üretir ve anında kapanır. Güç seviyesine dikkat etmek gerekir. Küçük bir zirkonyum veya kompozit parçasına çok fazla enerji uygularsanız, mikro çatlaklar oluşur. Bu hassas bir işlemdir; kızılötesi ışıkla parçaya enerji verildikten sonra soğutma sürecinin tam zamanında gerçekleşmesi gerekmektedir. İşi tamamlama Sonuç olarak, bir freze makinesi bir parça üretir; ancak kızılötesi ışık, gerçek anlamda bir protez oluşturur. Freze makinesinin yapamadığı son adımları kızılötesi ışık gerçekleştirir. Bu, zincirin son adımıdır. Bu termal enerji olmadan, yapısal bütünlüğün korunup korunmayacağı konusunda şansınıza güvenmek zorunda kalırsınız. Neden bunu şansa bırakalım ki?
