Profesyonel PBM cihazlarını kullandığımızda, aslında belirli ışık dalga boylarını kullanarak diş dokusundaki hücrelere stres yapmayı bırakıp kendilerini onarmaya başlamalarını söylüyoruz. Bu harika bir teknoloji; ancak asıl zorluk şu: Bunun gerçekten işe yaradığını nasıl anlarız? İşte burada kızılötesi termografi devreye giriyor. Onu adeta gözlerimiz olarak kullanıyoruz. “Sıcak Noktaların” Belirlenmesi İltihaplanma durumunda bölge daha sıcak hale gelir. Diş etleri veya bağ dokuları tahriş olduğunda kan o bölgeye akar ve böylece bölge daha sıcak hale gelir. Kızılötesi sensörler bu durumu anında tespit eder. Sorunun en şiddetli olduğu yeri tahmin etmek yerine, sıcaklık değerlerini ölçüyoruz. “Sıcak” olan iltihaplı bölgeyi çevresindeki sağlıklı dokularla karşılaştırarak net bir başlangıç noktası elde ediyoruz. Artık tahmin etmeye gerek yok. “Sanırım bu bölge biraz kırmızı görünüyor” demek yerine, somut verilere sahibiz. Gerçekten işe yaradı mı? PBM’in amacı, bu iltihap tepkisini yatıştırmaktır. Bu yüzden bir seans sonrasında tekrar tarama yapıyoruz. Eğer yüzey sıcaklığı düşerse, iltihabın azaldığını ve kan akışının stabilize olduğunu anlarız. Ekranda bu değişimi görmek rahatlatıcıdır. Ancak eğer sıcaklık değerleri değişmezse, dozajın yanlış olduğunu veya ışığın yeterince derine ulaşmadığını anlarız. Bu durumda hemen ayarlamalar yapabiliriz. Zor kısım Bu sistem mükemmel değil. Bu sensörler son derece hassastır. Klimanın üflediği hava veya hastanın kendi nefesi bile ölçümleri bozabilir. Eğer oda sıcaklığı sürekli değişiyorsa, veriler de değişecektir. Sadece hızlıca bir fotoğraf çekip işi bitirmek mümkün değil; gerçek veriler için sabit bir ortalama gereklidir. Sonuç olarak, sensörler tedavi aracı değildir; sadece bir geri bildirim aracıdır. Bu sayede “Hasta kendini daha iyi hissediyor” şeklindeki ifadeler yerine ölçülebilir sıcaklık değerleri elde edilir. Böylece yoğunluğu anında ayarlayabilir ve tüm süreci daha hassas hale getirebiliriz.
