Gdy używamy profesjonalnych urządzeń PBM, w rzeczywistości wykorzystujemy określone długości fal światła, aby poprzez nie polecić komórkom w tkankach zębów, by przestały być narażone na stres i zaczęły się naprawiać. To doskonała technologia, ale tutaj pojawia się prawdziwe wyzwanie: jak sprawdzić, czy rzeczywiście działa? Wtedy właśnie przychodzi na pomoc termografia podczerwna. Używamy jej jako swoich „oczu”. Znajdowanie „gorących punktów” Stany zapalne powodują wzrost temperatury w danym obszarze. Gdy dziąsła lub więzadła są podrażnione, krew napływa do tego miejsca, co powoduje jego podgrzanie. Czujnik podczerwieni natychmiast to wykrywa. Zamiast zgadywać, gdzie dokładnie występuje największy problem, możemy sprawdzić temperaturę w tym obszarze. Porównując „gorący”, zapalny obszar z zdrowymi tkankami wokół niego, uzyskujemy jasny punkt wyjścia. Nie musimy już zgadywać – mamy konkretne dane. Czy to faktycznie zadziałało? Cały sens metody PBM polega na złagodzeniu reakcji zapalnej. Dlatego po sesji ponownie sprawdzamy temperaturę. Jeśli temperatura powierzchni spada, wiemy, że stan zapalny słabnie, a przepływ krwi się stabilizuje. To ulga widzieć taką zmianę na ekranie. Ale jeśli mapa temperatury się nie zmienia, oznacza to, że dawka światła jest niewłaściwa lub światło nie dociera wystarczająco głęboko do tkanki. Wtedy możemy natychmiast poprawić ustawienia. Trudności Ta metoda nie jest doskonała. Te czujniki są niezwykle wrażliwe. Prąd powietrza z klimatyzacji lub nawet oddech pacjenta mogą wpłynąć na wyniki pomiarów. Jeśli temperatura w pomieszczeniu ciągle się zmienia, dane będą nieprawidłowe. Nie można po prostu zrobić jednego zdjęcia i skończyć – potrzebna jest stała średnia wartość, aby uzyskać dokładne informacje. W końcu czujniki nie są samym leczeniem – one stanowią tylko informacje zwrotne. Pozwalają nam dostosować intensywność działania światła w czasie rzeczywistym, co sprawia, że cały proces jest znacznie precyzyjniejszy.
