Wanneer we professionele PBM-apparaten gebruiken, maken we in feite gebruik van specifieke lichtgolflengten om de cellen in het tandweefsel aan te sporen om te stoppen met stressen en zichzelf te herstellen. Het is een geweldige technologie, maar hier ligt het echte probleem: hoe weet je nou zeker dat het werkt? Daar komt infraroodthermografie om de hoek kijken. We gebruiken deze techniek als onze ‘ogen’. Het vinden van de ‘hot spots’ Ontsteking veroorzaakt temperaturen die hoger zijn dan normaal. Wanneer het tandvlees of de ligamenten geïrriteerd raken, stroomt er meer bloed naar die plekken, waardoor ze warmer worden. Een infraroodsensor detecteert dit meteen. In plaats van te gokken waar het probleem het ernstigst is, meten we eerst de temperatuur. Door de ‘ hete ’ ontstoken plekken te vergelijken met het gezonde weefsel eromheen, hebben we een duidelijk beginpunt. Geen geraden meer. Geen ‘ik denk dat deze plek wat rood ziet’. We hebben nu cijfers. Heeft het echt gewerkt? Het doel van PBM is om deze ontstekingsreactie te verminderen. Na een behandeling scannen we opnieuw. Als de oppervlaktetemperatuur daalt, weten we dat de ontsteking afneemt en dat de bloedstroom zich stabiliseert. Het is fijn om deze verandering op het scherm te zien. Maar als de temperaturen niet veranderen, weten we dat de dosis niet correct is of dat het licht niet diep genoeg dringt. Dan kunnen we direct iets aanpassen. Het lastige deel Het is niet perfect. Deze sensoren zijn enorm gevoelig. Een briesje van de airconditioning of zelfs de ademhaling van de patiënt kan de metingen beïnvloeden. Als de kamertemperatuur drastisch fluctueert, zal de nauwkeurigheid van de metingen verminderen. Je kunt niet zomaar een foto maken en klaar zijn; je hebt een stabiele gemiddelde waarde nodig om de waarheid te achterhalen. Uiteindelijk zijn de sensoren geen behandeling op zich – ze leveren alleen maar feedback. Ze zorgen ervoor dat we niet meer alleen af gaan op wat de patiënt zegt, maar dat we ook een meetbaar resultaat hebben. Hierdoor kunnen we de intensiteit van de behandeling op het juiste moment aanpassen, waardoor het proces veel preciezer wordt.
