Het ontbrekende puzzelstuk in de digitale tandheelkunde: infraroodlicht Digitale tandheelkunde is uitstekend in het verwerken van ‘koude’ onderdelen. Je weet hoe het werkt: scannen, ontwerpen met CAD, en vervolgens het onderdeel frezen. Maar er is één probleem: zodra het onderdeel uit de freesmachine komt, is het nog niet echt ‘af’. Er zit nog een opening tussen het gefreesde onderdeel en het eindproduct dat klaar is voor de patiënt. Daarom komt infraroodlicht om de hoek kijken. Denk er maar aan als een soort ‘thermische lijm’ die het hele proces bij elkaar houdt. Waarom UV licht niet voldoet De meesten van ons zijn gewend om UV licht te gebruiken voor het harden van materiaal. Dat werkt prima voor het oppervlak, maar UV licht heeft moeite om diep in dik resine- of keramiekmateriaal door te dringen. Het dringt simpelweg niet door. Infraroodlicht is anders. Het maakt gebruik van langere golflengten die wel degelijk diep in het materiaal kunnen doordringen. Het gaat niet alleen om warmte, maar ook om het op gang brengen van een secundaire polymerisatie, zodat de interne spanningen die tijdens het frezen ontstaan, worden weggenomen. Hierdoor voelt het onderdeel stevig aan, in plaats van alleen ‘van buitenaf gehard’. Het evenwicht bewaren Het moeilijke is dat je het materiaal niet zomaar met veel warmte kunt behandelen. Als je te veel energie gebruikt, kan het onderdeel misvormen of kunnen de randen beschadigd raken. Dan moet alles opnieuw worden gedaan. Daarom hebben we ons gericht op infraroodlichtbronnen die snel kunnen worden aangezet en weer uitgeschakeld. Je moet goed opletten met de hoeveelheid energie die wordt gebruikt. Als je te veel energie gebruikt voor een klein stukje zirkonia of composiet, kunnen er microbarsten ontstaan. Het is een delicate balans: je gebruikt een kort moment infraroodlicht, en daarna moet je het koelingproces perfect timen om de afmetingen van het onderdeel vast te houden. Het eindresultaat Uiteindelijk creëert de freesmachine alleen maar een onderdeel. Maar het infraroodlicht zorgt ervoor dat het onderdeel echt klaar is voor gebruik. Het zorgt voor de laatste stap in het proces: het harden van het materiaal. Zonder deze thermische energie kun je alleen maar hopen dat het onderdeel zijn structuur behoudt. Waarom dat risico nemen?
