Borowanie się z nadwrażliwymi zębami jest zwykle dość trudne. Zazwyczaj wystarczy na powierzchnię zęba nałożyć jakieś środek dezynwazyjny i mieć nadzieję na najlepszy efekt. Ale dodanie emiterów światła w zakresie bliskiego podczerwieni zmienia całkowicie sposób działania tego rozwiązania. Zamiast tylko pokrywać ząb tym środkiem, używamy światła bliskiej podczerwieni, aby ten środek mógł przeniknąć głębiej do kanalików dentyny. Światło bliskiej podczerwieni przepuszcza się znacznie głębiej niż światło widzialne dla naszych oczu. Gdy je używamy, powstaje niewielkie ciepło. To nie wystarczy, by spalić tkanki, ale wystarczy, by rozrzedzić środek dezynwazyjny. Można to porównać do ogrzewania miodu – wtedy lepiej płynie. Ponieważ środek jest bardziej rozrzedzony, może swobodnie dotrzeć do tych otwartych przestrzeni, które sprawiają, że pacjenci odczuwają ból przy dotknięciu zimnego napoju. Celem jest stworzenie fizycznego „zatyczki” wewnątrz zęba. Światło bliskiej podczerwieni pomaga minerałom lub żywicom szybciej krzepnąć i twardnieć. Dzięki temu uzyskujemy lepszą ochronę zęba, co zapobiega ruchowi płynów, które powodują ból. To naprawdę skuteczne rozwiązanie. Ale nie można po prostu zwiększyć intensywności światła do maksimum. Wtedy istnieje ryzyko uszkodzenia miazgi zęba, a nikt nie chce mieć do czynienia z trwałymi uszkodzeniami nerwów. Dlatego utrzymujemy niską intensywność światła i używamy kontrolowanych impulsów. Trzeba dokładnie dobrać czas chłodzenia, aby ząb nie przegrzał się. Prawdziwym atutem jest tu efektywność tego rozwiązania. Procedury są szybsze, a pacjenci rzadziej muszą wracać, ponieważ rozwiązanie działa skutecznie. Środek dezynwazyjny nie pozostaje tylko na powierzchni szkliwa, ale znajduje się głęboko wewnątrz zęba. Dla nas, którzy wykonujemy te procedury, oznacza to, że wyniki są dużo bardziej przewidywalne, niezależnie od tego, jak gęste jest szkliwo u pacjenta.
